Reisverslag hulptransport naar Malinovka – september 2026 Op woensdagmorgen 17 september vertrokken Wim en Jan met twee vrachtwagens vol hulpgoederen richting Malinovka in Oekraïne. Het doel van de reis was om mensen die leven onder moeilijke omstandigheden te ondersteunen met eerste levensbehoeften. Na een voorspoedige rit bereikten Wim en Jan op donderdagmorgen rond 7.00 uur de Oekraïense grens bij Dorohusk. De grensovergang verliep erg langzaam. Pas elf uur later konden zij Oekraïne binnenrijden. Daarna werd de reis voortgezet richting Kiev en Poltava. Na nog een flink aantal kilometers te hebben gereden, was het tijd voor een korte rustpauze. In Poltava werden Wim en Jan opgewacht door hun vriend en broeder Grisha en door de Duitse broeder Matthias. Het was een hartelijk en blij weerzien. Na het tanken en een kop koffie ging de reis gezamenlijk verder richting Malinovka. Onderweg was goed zichtbaar welke gevolgen de oorlog heeft. Geen enkel tankstation langs de route was nog onbeschadigd. Veel gebouwen waren door beschietingen verwoest. Het maakte opnieuw duidelijk onder welke omstandigheden de mensen in dit deel van Oekraïne dagelijks leven. Een hartelijke ontvangst in Malinovka Bij aankomst in Malinovka werden Wim en Jan bijzonder hartelijk ontvangen door pastor Victor en zijn gezin. Nog voordat de vrachtwagens werden gelost, moesten de chauffeurs eerst naar binnen voor een warme maaltijd met de aanwezige helpers. De keuken zat helemaal vol met mensen. De gastvrijheid van Victor en zijn vrouw maakte veel indruk. Samen zorgen zij voor tien aangenomen kinderen. Ondanks de moeilijke omstandigheden stellen zij hun huis en hun hart open voor anderen. De kinderen verzorgden tijdens het bezoek een klein concert. Met onder andere trompet, hoorn en cornet lieten zij horen hoeveel muzikaal talent er aanwezig is. Het was een bijzonder en ontroerend moment. Ook broeder R., die Wim en Jan tijdens eerdere reizen al hadden ontmoet, was aanwezig. Opnieuw was er sprake van een warm weerzien. De hulpgoederen gelost Na de maaltijd begon het lossen van de twee vrachtwagens. Veel goederen stonden op pallets. Met behulp van een elektrische pompwagen en de laadklep konden deze gemakkelijk worden uitgeladen. Omdat rondom de opslagruimte van Victor veel beton lag, konden de pallets rechtstreeks de schuur in worden gereden. Toen beide vrachtwagens leeg waren, werd iedereen opnieuw uitgenodigd om samen te eten. Vooraf werd gebeden en gedankt voor de hulpgoederen en voor het eten. Wim en Jan waren van plan om die nacht in de vrachtwagen te slapen, maar daar wilde de gastheer niets van weten. Met een bus werden zij ongeveer een kilometer verderop naar een opvanglocatie gebracht. Daar worden veel vluchtelingen uit gebieden aan het front opgevangen. Deze locatie is mede opgebouwd door een Nederlandse zusterorganisatie. Ook daar wordt prachtig en belangrijk werk verricht. Na enkele korte nachten was het een groot voorrecht om daar te kunnen douchen en goed te slapen. Ontmoetingen en verbondenheid De zaterdag verliep rustig. Er werden verschillende bezoeken gebracht en er was tijd voor mooie en persoonlijke gesprekken. Juist tijdens zulke ontmoetingen wordt de onderlinge verbondenheid rondom Gods Woord sterk ervaren. De opvanglocatie grenst aan een bos. Tijdens een wandeling zagen Wim en Jan dat het leger daar tanks en vrachtwagens verscholen hield. Ook in de avond en nacht bleef de oorlog dichtbij. Regelmatig waren drones hoorbaar en gingen luchtalarmen af. Zondag in de gemeente Op zondagmorgen werden Wim en Jan naar de kerkdienst gebracht. Tijdens deze dienst werd door verschillende personen uit Gods Woord gesproken. Ondanks verschillen in taal en achtergrond werd de verbondenheid in het geloof sterk ervaren. Tijdens de dienst werd ook het Heilig Avondmaal gevierd. Dat werd ervaren als een bijzonder moment van troost en bemoediging. Het Evangelie van Jezus Christus, Die door Zijn bloed reinigt van alle zonden, verbindt gelovigen over landsgrenzen heen. Op zulke momenten wordt de gemeenschap der heiligen op een bijzondere manier zichtbaar. Na afloop van de dienst werden brood, aardappelen en uien uitgedeeld aan de kerkgangers. De dankbaarheid van de mensen was groot. Toch wilden Wim en Jan steeds benadrukken dat de dank uiteindelijk aan God toekomt. Mensen mogen slechts een instrument in Zijn hand zijn. De middagdienst kon helaas niet doorgaan vanwege het gevaar van drones en raketten. Ook dat maakte duidelijk hoe anders het dagelijks leven in Oekraïne is. Wat in Nederland vaak vanzelfsprekend lijkt, zoals meerdere keren per zondag naar de kerk kunnen gaan, is daar lang niet altijd mogelijk. Die middag waren er opnieuw indrukwekkende gesprekken. Zo spraken Wim en Jan met een man die gevlucht was uit de omgeving van Kramatorsk. In zijn woonplaats was veel verwoest en zijn eigen huis was er niet meer. Zijn vrouw lag in het ziekenhuis. Toch klaagde hij niet. Zijn verwachting lag bij het Vaderland hierboven, waar vele woningen zijn. Later die middag werd afscheid genomen. Dat afscheid bracht gevoelens van weemoed met zich mee. Niemand weet immers of er in dit leven nog een nieuwe ontmoeting zal volgen. De terugreis Maandagochtend vroeg, rond 4.30 uur, werden Wim en Jan teruggebracht naar de vrachtwagens. Daarna begon de terugreis, eerst in de richting van Charkov. Onderweg reden zij kilometerslang onder speciale netten die bescherming moeten bieden tegen drones. Na een lange maar voorspoedige reis werd in Sarny nog een warme maaltijd gebruikt. Rond 21.00 uur bereikten de vrachtwagens de grens. Ongeveer tweeënhalf uur later waren Wim en Jan weer aan de andere kant. Op dinsdag werd in Polen het adres voor de retourlading bereikt. Daar werden de vrachtwagens geladen met openhaardhout voor de reis terug naar Nederland. Dankbaar om te mogen helpen Wim en Jan kijken terug op een bijzondere en indrukwekkende reis. De ontmoetingen, de gastvrijheid en de dankbaarheid van de mensen hebben diepe indruk gemaakt. Tegelijk maakt zo’n reis opnieuw duidelijk hoeveel nood er nog altijd is. Het is dankbaar werk om mensen te mogen helpen met eerste levensbehoeften. Wat vanuit Nederland wordt meegegeven, komt voort uit onze overvloed, terwijl veel mensen in Oekraïne iedere dag opnieuw te maken hebben met tekorten, onzekerheid en oorlogsgevaar. Dankbaarheid overheerst dat deze hulp opnieuw op de juiste plaats mocht komen.

Reisverslag hulptransport naar Kryvy Rih – juli 2026 In juli 2026 vertrokken Wim en Jan opnieuw met een vrachtwagen vol hulpgoederen naar Oekraïne. Dit keer ging de reis naar Kryvy Rih. Het werd een reis vol bijzondere ontmoetingen, dankbaarheid en indrukwekkende momenten. Tegelijkertijd werden Wim en Jan opnieuw geconfronteerd met de harde werkelijkheid van de oorlog. Op weg naar Oekraïne De reis naar de Oekraïense grens verliep voorspoedig. Bij de grens duurde het ongeveer acht uur voordat alle controles waren afgerond en de vrachtwagen Oekraïne binnen kon rijden. Daarna werd ongeveer vijf uur gerust. Na deze korte nachtrust ging de reis verder in de richting van Kiev en vervolgens naar Kryvy Rih. Daar aangekomen konden de hulpgoederen worden gelost bij een kerkelijke gemeente. De ontvangst was bijzonder hartelijk. De mensen waren zichtbaar blij met alles wat was meegebracht. Tijdens het lossen ging het luchtalarm af. Toch ging het werk gewoon door. De goederen werden via geblindeerde ramen naar een ruimte onder de kerk gebracht. Zowel voor als na het lossen werd gezamenlijk gebeden en gedankt. De dankbaarheid van de mensen maakte veel indruk. Bijna iedereen kwam persoonlijk naar Wim en Jan toe om hen te bedanken voor de hulp. Het liet opnieuw zien hoe waardevol de goederen zijn voor mensen die dagelijks met oorlog en onzekerheid te maken hebben. Na het lossen vervolgde Grisha zijn reis naar huis. Een Duitse broeder die meereisde, ging verder naar Charkov om daar meel af te leveren voor een bakkerij. Gastvrijheid in moeilijke omstandigheden Tijdens het weekend verbleven Wim en Jan bij Svitlana en Andrii. Zij werden daar buitengewoon gastvrij ontvangen en verzorgd. Svitlana en Andrii zijn op latere leeftijd met elkaar getrouwd en hebben samen vijf kinderen. Hun leven kent ook diep verdriet. Svitlana vertelde dat zij twee van haar kinderen aan de Heere heeft moeten teruggeven. Het echtpaar heeft een groot huis kunnen bouwen met als doel zoveel mogelijk mensen te kunnen opvangen en helpen. Tijdens het verblijf waren er dan ook verschillende andere volwassenen en kinderen in huis. Het huis deed denken aan de Bijbelse spelonk van Adullam: een plaats waar mensen in moeilijke omstandigheden een veilige plek kunnen vinden. In de keuken hangt een Bijbeltekst die goed past bij de manier waarop Svitlana en Andrii hun leven willen leiden: “Maar aangaande mij en mijn huis, wij zullen de HEERE dienen.” Tijdens het verblijf werd zichtbaar dat deze woorden voor hen niet alleen aan de muur hangen, maar ook in de praktijk worden gebracht. Een onrustige zondag Op zondagmorgen was het erg onrustig in Kryvy Rih. Al vroeg ging verschillende keren het luchtalarm af. Op een gegeven moment was luchtafweer te horen en vloog er een straaljager over de stad. Niet veel later volgden zware ontploffingen. Later bleek dat op ongeveer anderhalve kilometer afstand een groot winkelcentrum was geraakt. Het gebouw brandde volledig uit. Wim en Jan waren daar de zaterdag ervoor nog langsgereden. Andrii had toen al verteld dat deze locatie mogelijk een doelwit was. Juist zulke gebeurtenissen maken duidelijk hoe dichtbij het oorlogsgeweld voor de inwoners van Oekraïne is. Het gevaar maakt deel uit van hun dagelijks leven. Kerkdienst in Kryvy Rih Ondanks de onrust kon de morgendienst in de kerk doorgaan. Het was een dienst die vooral gericht was op mensen die niet of nog niet geloven. De kerk zat helemaal vol en er werd aandachtig geluisterd. Tijdens de verkondiging stond de geschiedenis van Jozef centraal. Zijn weg naar Egypte was voor hemzelf lange tijd moeilijk te begrijpen, maar uiteindelijk bleek deze weg onderdeel te zijn van Gods plan om een groot volk in leven te houden. Vanuit deze geschiedenis werd de lijn doorgetrokken naar de Heere Jezus, Die gekomen is om een groot volk te behouden. Daarbij klonk ook de persoonlijke vraag of wij behoren tot de schare die niemand tellen kan. Aan het einde van de dienst werden Wim en Jan uitgebreid bedankt voor de gebrachte hulpgoederen. Er was ook gelegenheid om nog kort iets te zeggen tegen de gemeente. De middagdienst kon helaas niet doorgaan. Vanwege het gevaar van nieuwe aanvallen werd het niet verantwoord gevonden om opnieuw bij elkaar te komen. Een speeltuin als stille herinnering Die avond maakten Wim en Jan nog een wandeling door de omgeving. Daarbij kwamen zij langs een kleine speeltuin. Op deze plaats waren in april van het jaar ervoor meerdere raketten neergekomen. Daarbij kwamen 21 mensen om het leven, onder wie negen kinderen. De speeltoestellen worden sindsdien uit respect voor de slachtoffers niet meer gebruikt. De lege speeltuin is daarmee een stille herinnering geworden aan het verdriet dat de oorlog veroorzaakt. Op zulke momenten wordt opnieuw duidelijk hoe groot en zinloos het leed van een oorlog kan zijn. Verbondenheid over grenzen heen Tijdens

Reisverslag Oekraïne – april 2025 Kees en Wim de Visser Op maandag 7 april vertrekken wij, Wim en Kees de Visser, om 03.45 uur vanuit Nieuwdorp met de vrachtwagen naar Oekraïne. Na weken van voorbereiding is het zover. De vrachtwagen is geladen met kleding, voedsel, Bijbels en andere hulpgoederen. We zijn dankbaar dat we deze reis mogen maken en vertrouwen erop dat de Heere ons onderweg zal bewaren. Hongarije en West-Oekraïne Na een lange reis komen we in de nacht aan in Tapiobicske, een dorp bij Boedapest. Hier bezoeken we het werk van Stichting Embrace, die zich inzet voor arme mensen, onder andere onder de Roma-bevolking. We lossen kleding en gaan daarna verder naar Oekraïne. Op 9 april komen we aan in Dubrovytsia. We worden hartelijk ontvangen door Ilja en zijn familie. We lossen voedsel, kleding en christelijke lectuur. Ook brengen we Bijbelverklaringen van Matthew Henry, die we hebben gekregen via het deputaatschap Bijbelverspreiding en de GBS. De mensen zijn hier erg blij mee. Er is grote behoefte aan goede lectuur over de Bijbel. Daarna rijden we naar Zaluzhzhya. Ook hier lossen we veel hulpgoederen, waaronder kleding, voedsel, tegels en een groot fornuis. De mensen zijn erg dankbaar. We eten samen en danken de Heere in gebed voor de ontvangen hulp en voor een veilige reis. Richting het front Op 10 april reizen we verder naar Vyry Rural Hromada. Hier ontmoeten we Pjotr, zijn vrouw Allona en hun kinderen. Ook zij ontvangen hulpgoederen en christelijke boeken. Pjotr is diep geraakt door de Bijbelverklaring. Hij vertelt dat hij hier vaak om heeft gebeden. Voor hem is het een wonder dat wij juist nu deze boeken brengen. Daarna rijden we naar Skvyra. Hier laden we 750 noodpakketten voor het front. De pakketten worden gemaakt door vrijwilligers van Mennonitische organisaties uit verschillende landen. We zijn onder de indruk van hun inzet. In Kiev halen we vervolgens 400 broden op bij de Victorie Bakkerij. De bakkerij staat in een kelder, zodat men ook tijdens bombardementen kan blijven werken. Er worden dagelijks ongeveer 2.000 broden voor het front gebakken. Het oorlogsgebied Op vrijdag 11 april rijden we naar Mykolaivka, dicht bij het front. Bij een controlepost worden onze papieren en de vrachtwagen uitgebreid gecontroleerd. Na ongeveer een uur krijgen we toestemming om verder te rijden. We mogen daar samen met de soldaten bidden. In Mykolaivka horen we het geluid van kanonnen en mitrailleurs. Het front is heel dichtbij. Bij een baptistengemeente lossen we voedsel, kleding en noodpakketten. Daarna rijden we naar Soemy. Ook daar worden de hulpgoederen met grote dankbaarheid ontvangen. Later krijgen we foto’s waarop te zien is hoe de goederen en broden worden uitgedeeld aan arme mensen. In de avond komen we aan in Merefa. Daar helpen veel mensen ons met lossen. We verblijven bij Mischa, de voorganger van de gemeente. Kerk en evangelisatie Op zaterdag brengen we een generator naar een project voor mensen die zijn bevrijd van alcohol- en drugsverslaving. Hier wordt ook brood gebakken voor arme mensen. We ontmoeten een voormalig verslaafde die nu voorganger is. Zijn levensverhaal maakt diepe indruk. Later gaan we mee met een evangelisatieteam. Ondanks de luchtalarmen luisteren mensen aandachtig naar het Woord van God. Op zondag bezoeken we de gemeente in Merefa. Ongeveer 400 mensen zijn aanwezig bij de dienst, vooral mensen die normaal niet naar de kerk gaan. Ook wordt kleding uitgedeeld die wij hebben meegenomen. De zondag is een bijzondere ervaring. Ondanks de verschillen in cultuur ervaren we een sterke verbondenheid door het geloof en het Woord van God. Terug naar Nederland Op maandag 14 april nemen we afscheid van onze vrienden in Merefa. Dat valt ons zwaar. We rijden naar Dnipro, waar we de laatste hulpgoederen en een generator lossen. Ook hier worden we hartelijk ontvangen en wordt voor onze veilige terugreis gebeden. Via Polen rijden we terug naar Nederland. Op 17 april om 11.30 uur komen we veilig aan in Nieuwdorp. We kijken terug op een indrukwekkende reis. We hebben veel nood gezien, maar ook veel dankbaarheid, gastvrijheid en geloof. We zijn dankbaar dat we mensen mochten helpen en het Evangelie mochten delen. Bovenal danken we de Heere voor Zijn bewaring tijdens deze reis.

Samenvatting reis naar Oekraïne – december 2024 Hulptransport Van 16 tot en met 24 december 2024 reisden Wim de Visser, zijn zoon Marc en Leen Schrijver naar Oekraïne. Zij brachten met een vrachtwagen en een bestelbus hulpgoederen naar verschillende plaatsen. Een deel van deze hulp wordt vanuit daar verder gebracht naar gebieden dicht bij het front. Hulp aan kinderen Tijdens de reis werd een tehuis bezocht waar kinderen met een beperking wonen. De omstandigheden zijn moeilijk en veel kinderen krijgen weinig aandacht en zorg. Mirjam Marijs helpt deze kinderen door met hen naar buiten te gaan, te spelen en extra voedsel te geven. Ook werden rolstoelen gebracht. Eén daarvan gaf een jongen de mogelijkheid om na lange tijd weer zelfstandig naar buiten te gaan. Hulp rond het front In Smila ontmoetten we Vladimir Ilyushin, voorganger van een baptistengemeente. Hij reist iedere maand naar gebieden bij het front. Daar brengt hij voedsel en andere noodzakelijke spullen naar mensen die zijn gebleven, vooral ouderen en mensen met een beperking. Ook worden daar kerkdiensten gehouden. Op sommige plaatsen zijn veel mensen gevlucht. Toch komen steeds meer mensen naar de kerkdiensten. Soms luisteren meer dan honderd mensen buiten mee. De partytenten die wij samen met stichting Mirwam konden brengen, worden gebruikt als noodkerk. Gezinnen die getroffen zijn door de oorlog We bezochten gezinnen waarvan de vader in de oorlog is omgekomen. Het verdriet bij de kinderen was duidelijk zichtbaar. Vladimir en zijn vrouw helpen deze gezinnen iedere maand met voedsel en andere benodigdheden. Met hulp van verschillende organisaties kunnen zij dit werk blijven doen. Een tehuis in aanbouw In de omgeving van Sarny bezochten we een tehuis voor mensen met een beperking dat nog wordt gebouwd. Gregory en zijn vrouw bouwen dit met eigen middelen en giften. Ondanks hun eigen grote gezin en de zorg voor geadopteerde kinderen met een beperking zetten zij zich hiervoor in. Vanuit onze stichting wordt dit project regelmatig ondersteund met advies en materialen. Indruk van de reis De reis maakte opnieuw duidelijk hoe groot de nood in Oekraïne is. Door de oorlog zijn op veel plaatsen voedsel, materialen en andere basisvoorzieningen schaars. Tegelijk zagen we veel betrokkenheid, geloof en bereidheid om elkaar te helpen. Hulp blijft hard nodig. Dit kan door materialen beschikbaar te stellen, mee te helpen met transporten of een financiële bijdrage te geven. Iedere vorm van hulp maakt verschil voor mensen die door de oorlog zijn getroffen.