Reisverslag hulptransport naar Kryvy Rih – juli 2026

In juli 2026 vertrokken Wim en Jan opnieuw met een vrachtwagen vol hulpgoederen naar Oekraïne. Dit keer ging de reis naar Kryvy Rih. Het werd een reis vol bijzondere ontmoetingen, dankbaarheid en indrukwekkende momenten. Tegelijkertijd werden Wim en Jan opnieuw geconfronteerd met de harde werkelijkheid van de oorlog.

Op weg naar Oekraïne

De reis naar de Oekraïense grens verliep voorspoedig. Bij de grens duurde het ongeveer acht uur voordat alle controles waren afgerond en de vrachtwagen Oekraïne binnen kon rijden. Daarna werd ongeveer vijf uur gerust.

Na deze korte nachtrust ging de reis verder in de richting van Kiev en vervolgens naar Kryvy Rih.

Daar aangekomen konden de hulpgoederen worden gelost bij een kerkelijke gemeente. De ontvangst was bijzonder hartelijk. De mensen waren zichtbaar blij met alles wat was meegebracht.

Tijdens het lossen ging het luchtalarm af. Toch ging het werk gewoon door. De goederen werden via geblindeerde ramen naar een ruimte onder de kerk gebracht. Zowel voor als na het lossen werd gezamenlijk gebeden en gedankt.

De dankbaarheid van de mensen maakte veel indruk. Bijna iedereen kwam persoonlijk naar Wim en Jan toe om hen te bedanken voor de hulp. Het liet opnieuw zien hoe waardevol de goederen zijn voor mensen die dagelijks met oorlog en onzekerheid te maken hebben.

Na het lossen vervolgde Grisha zijn reis naar huis. Een Duitse broeder die meereisde, ging verder naar Charkov om daar meel af te leveren voor een bakkerij.

Gastvrijheid in moeilijke omstandigheden

Tijdens het weekend verbleven Wim en Jan bij Svitlana en Andrii. Zij werden daar buitengewoon gastvrij ontvangen en verzorgd.

Svitlana en Andrii zijn op latere leeftijd met elkaar getrouwd en hebben samen vijf kinderen. Hun leven kent ook diep verdriet. Svitlana vertelde dat zij twee van haar kinderen aan de Heere heeft moeten teruggeven.

Het echtpaar heeft een groot huis kunnen bouwen met als doel zoveel mogelijk mensen te kunnen opvangen en helpen. Tijdens het verblijf waren er dan ook verschillende andere volwassenen en kinderen in huis.

Het huis deed denken aan de Bijbelse spelonk van Adullam: een plaats waar mensen in moeilijke omstandigheden een veilige plek kunnen vinden.

In de keuken hangt een Bijbeltekst die goed past bij de manier waarop Svitlana en Andrii hun leven willen leiden:

“Maar aangaande mij en mijn huis, wij zullen de HEERE dienen.”

Tijdens het verblijf werd zichtbaar dat deze woorden voor hen niet alleen aan de muur hangen, maar ook in de praktijk worden gebracht.

Een onrustige zondag

Op zondagmorgen was het erg onrustig in Kryvy Rih. Al vroeg ging verschillende keren het luchtalarm af. Op een gegeven moment was luchtafweer te horen en vloog er een straaljager over de stad. Niet veel later volgden zware ontploffingen.

Later bleek dat op ongeveer anderhalve kilometer afstand een groot winkelcentrum was geraakt. Het gebouw brandde volledig uit. Wim en Jan waren daar de zaterdag ervoor nog langsgereden. Andrii had toen al verteld dat deze locatie mogelijk een doelwit was.

Juist zulke gebeurtenissen maken duidelijk hoe dichtbij het oorlogsgeweld voor de inwoners van Oekraïne is. Het gevaar maakt deel uit van hun dagelijks leven.

Kerkdienst in Kryvy Rih

Ondanks de onrust kon de morgendienst in de kerk doorgaan. Het was een dienst die vooral gericht was op mensen die niet of nog niet geloven. De kerk zat helemaal vol en er werd aandachtig geluisterd.

Tijdens de verkondiging stond de geschiedenis van Jozef centraal. Zijn weg naar Egypte was voor hemzelf lange tijd moeilijk te begrijpen, maar uiteindelijk bleek deze weg onderdeel te zijn van Gods plan om een groot volk in leven te houden.

Vanuit deze geschiedenis werd de lijn doorgetrokken naar de Heere Jezus, Die gekomen is om een groot volk te behouden. Daarbij klonk ook de persoonlijke vraag of wij behoren tot de schare die niemand tellen kan.

Aan het einde van de dienst werden Wim en Jan uitgebreid bedankt voor de gebrachte hulpgoederen. Er was ook gelegenheid om nog kort iets te zeggen tegen de gemeente.

De middagdienst kon helaas niet doorgaan. Vanwege het gevaar van nieuwe aanvallen werd het niet verantwoord gevonden om opnieuw bij elkaar te komen.

Een speeltuin als stille herinnering

Die avond maakten Wim en Jan nog een wandeling door de omgeving. Daarbij kwamen zij langs een kleine speeltuin.

Op deze plaats waren in april van het jaar ervoor meerdere raketten neergekomen. Daarbij kwamen 21 mensen om het leven, onder wie negen kinderen.

De speeltoestellen worden sindsdien uit respect voor de slachtoffers niet meer gebruikt. De lege speeltuin is daarmee een stille herinnering geworden aan het verdriet dat de oorlog veroorzaakt.

Op zulke momenten wordt opnieuw duidelijk hoe groot en zinloos het leed van een oorlog kan zijn.

Verbondenheid over grenzen heen

Tijdens