Reisverslag hulptransport naar Malinovka – september 2026

Op woensdagmorgen 17 september vertrokken Wim en Jan met twee vrachtwagens vol hulpgoederen richting Malinovka in Oekraïne. Het doel van de reis was om mensen die leven onder moeilijke omstandigheden te ondersteunen met eerste levensbehoeften.

Na een voorspoedige rit bereikten Wim en Jan op donderdagmorgen rond 7.00 uur de Oekraïense grens bij Dorohusk. De grensovergang verliep erg langzaam. Pas elf uur later konden zij Oekraïne binnenrijden.

Daarna werd de reis voortgezet richting Kiev en Poltava. Na nog een flink aantal kilometers te hebben gereden, was het tijd voor een korte rustpauze. In Poltava werden Wim en Jan opgewacht door hun vriend en broeder Grisha en door de Duitse broeder Matthias. Het was een hartelijk en blij weerzien.

Na het tanken en een kop koffie ging de reis gezamenlijk verder richting Malinovka. Onderweg was goed zichtbaar welke gevolgen de oorlog heeft. Geen enkel tankstation langs de route was nog onbeschadigd. Veel gebouwen waren door beschietingen verwoest. Het maakte opnieuw duidelijk onder welke omstandigheden de mensen in dit deel van Oekraïne dagelijks leven.

Een hartelijke ontvangst in Malinovka

Bij aankomst in Malinovka werden Wim en Jan bijzonder hartelijk ontvangen door pastor Victor en zijn gezin. Nog voordat de vrachtwagens werden gelost, moesten de chauffeurs eerst naar binnen voor een warme maaltijd met de aanwezige helpers.

De keuken zat helemaal vol met mensen. De gastvrijheid van Victor en zijn vrouw maakte veel indruk. Samen zorgen zij voor tien aangenomen kinderen. Ondanks de moeilijke omstandigheden stellen zij hun huis en hun hart open voor anderen.

De kinderen verzorgden tijdens het bezoek een klein concert. Met onder andere trompet, hoorn en cornet lieten zij horen hoeveel muzikaal talent er aanwezig is. Het was een bijzonder en ontroerend moment.

Ook broeder R., die Wim en Jan tijdens eerdere reizen al hadden ontmoet, was aanwezig. Opnieuw was er sprake van een warm weerzien.

De hulpgoederen gelost

Na de maaltijd begon het lossen van de twee vrachtwagens. Veel goederen stonden op pallets. Met behulp van een elektrische pompwagen en de laadklep konden deze gemakkelijk worden uitgeladen. Omdat rondom de opslagruimte van Victor veel beton lag, konden de pallets rechtstreeks de schuur in worden gereden.

Toen beide vrachtwagens leeg waren, werd iedereen opnieuw uitgenodigd om samen te eten. Vooraf werd gebeden en gedankt voor de hulpgoederen en voor het eten.

Wim en Jan waren van plan om die nacht in de vrachtwagen te slapen, maar daar wilde de gastheer niets van weten. Met een bus werden zij ongeveer een kilometer verderop naar een opvanglocatie gebracht. Daar worden veel vluchtelingen uit gebieden aan het front opgevangen. Deze locatie is mede opgebouwd door een Nederlandse zusterorganisatie. Ook daar wordt prachtig en belangrijk werk verricht.

Na enkele korte nachten was het een groot voorrecht om daar te kunnen douchen en goed te slapen.

Ontmoetingen en verbondenheid

De zaterdag verliep rustig. Er werden verschillende bezoeken gebracht en er was tijd voor mooie en persoonlijke gesprekken. Juist tijdens zulke ontmoetingen wordt de onderlinge verbondenheid rondom Gods Woord sterk ervaren.

De opvanglocatie grenst aan een bos. Tijdens een wandeling zagen Wim en Jan dat het leger daar tanks en vrachtwagens verscholen hield. Ook in de avond en nacht bleef de oorlog dichtbij. Regelmatig waren drones hoorbaar en gingen luchtalarmen af.

Zondag in de gemeente

Op zondagmorgen werden Wim en Jan naar de kerkdienst gebracht. Tijdens deze dienst werd door verschillende personen uit Gods Woord gesproken. Ondanks verschillen in taal en achtergrond werd de verbondenheid in het geloof sterk ervaren.

Tijdens de dienst werd ook het Heilig Avondmaal gevierd. Dat werd ervaren als een bijzonder moment van troost en bemoediging. Het Evangelie van Jezus Christus, Die door Zijn bloed reinigt van alle zonden, verbindt gelovigen over landsgrenzen heen. Op zulke momenten wordt de gemeenschap der heiligen op een bijzondere manier zichtbaar.

Na afloop van de dienst werden brood, aardappelen en uien uitgedeeld aan de kerkgangers. De dankbaarheid van de mensen was groot. Toch wilden Wim en Jan steeds benadrukken dat de dank uiteindelijk aan God toekomt. Mensen mogen slechts een instrument in Zijn hand zijn.

De middagdienst kon helaas niet doorgaan vanwege het gevaar van drones en raketten. Ook dat maakte duidelijk hoe anders het dagelijks leven in Oekraïne is. Wat in Nederland vaak vanzelfsprekend lijkt, zoals meerdere keren per zondag naar de kerk kunnen gaan, is daar lang niet altijd mogelijk.

Die middag waren er opnieuw indrukwekkende gesprekken. Zo spraken Wim en Jan met een man die gevlucht was uit de omgeving van Kramatorsk. In zijn woonplaats was veel verwoest en zijn eigen huis was er niet meer. Zijn vrouw lag in het ziekenhuis. Toch klaagde hij niet. Zijn verwachting lag bij het Vaderland hierboven, waar vele woningen zijn.

Later die middag werd afscheid genomen. Dat afscheid bracht gevoelens van weemoed met zich mee. Niemand weet immers of er in dit leven nog een nieuwe ontmoeting zal volgen.

De terugreis

Maandagochtend vroeg, rond 4.30 uur, werden Wim en Jan teruggebracht naar de vrachtwagens. Daarna begon de terugreis, eerst in de richting van Charkov. Onderweg reden zij kilometerslang onder speciale netten die bescherming moeten bieden tegen drones.

Na een lange maar voorspoedige reis werd in Sarny nog een warme maaltijd gebruikt. Rond 21.00 uur bereikten de vrachtwagens de grens. Ongeveer tweeënhalf uur later waren Wim en Jan weer aan de andere kant.

Op dinsdag werd in Polen het adres voor de retourlading bereikt. Daar werden de vrachtwagens geladen met openhaardhout voor de reis terug naar Nederland.

Dankbaar om te mogen helpen

Wim en Jan kijken terug op een bijzondere en indrukwekkende reis. De ontmoetingen, de gastvrijheid en de dankbaarheid van de mensen hebben diepe indruk gemaakt.

Tegelijk maakt zo’n reis opnieuw duidelijk hoeveel nood er nog altijd is. Het is dankbaar werk om mensen te mogen helpen met eerste levensbehoeften. Wat vanuit Nederland wordt meegegeven, komt voort uit onze overvloed, terwijl veel mensen in Oekraïne iedere dag opnieuw te maken hebben met tekorten, onzekerheid en oorlogsgevaar.

Dankbaarheid overheerst dat deze hulp opnieuw op de juiste plaats mocht komen. Ook gaat grote dank uit naar iedereen die door giften, goederen, gebed of praktische hulp heeft bijgedragen aan dit transport.